Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

Ποιο θεωρείτε το πιό αντιπροσωπευτικό album;
 
< Σεπτέμβριος 2017 >
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

Share

Facebook MySpace Twitter Digg Google Bookmarks 
Έχουμε 67 επισκέπτες συνδεδεμένους

PDF Εκτύπωση E-mail

 

Ο Γιάννης Κουμπούρας υποδέχθηκε τη Θεοδοσία Τσάτσου στον ραδιοφωνικό σταθμό Veto 91,0 fm

 

Μπήκε στη ζωή μας το 1996. Παιδί μεταναστών από τη Μελβούρνη, οι γονείς της ήθελαν να την κάνουν γιατρό. Η καθημερινότητά της στη Μελβούρνη ήταν τα …χόμπι της. Η μουσική, ο χορός και το θέατρο. Εκεί έβλεπε την …Θεοδοσία, εκεί έδωσε τον εαυτό της, στη μουσική αποφάσισε να κάνει …στριπ-τιζ τις ιδέες και τις σκέψεις της, να δώσει όλο της το είναι. Με τον ερχομό της στην Ελλάδα και στην αγαπημένη της Θεσσαλονίκη συνέχισε τις σπουδές της στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Την πρότειναν στον Γιώργο Παπαποστόλου, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος των “Μπλέ”, που θέλησε να την ακούσει γιατί τα τραγούδια του προτιμούσε να τα ερμηνεύσει γυναικεία φωνή.
Η Θεοδοσία ένοιωθε στην φωνή, στο σώμα και το πνεύμα της όλες εκείνες τις φωνές και τις φιγούρες που τη σημάδεψαν, από τη Merlin Monroe και τη Billy Holliday ως τη Βίκυ Μοσχολιού.

Ο Παπαποστόλου έμεινε …άφωνος και συνεργάστηκαν στους “Μπλέ”.

Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 1996 με τίτλο “Ενοχές” σε ήχους Pop και Rock. Η Θεοδοσία έβαλε πάνω στη μουσική τη φωνή της, μια φωνή με έντονα Blues και Funky στοιχεία, και στην ερμηνεία τον ίδιο της τον εαυτό. Και μας εξέπληξαν. Τα τραγούδια “Νιώθω ενοχές”, “Φοβάμαι”, “Εσύ δεν ζεις πουθενά” και βέβαια η διασκευή του “Fever” τραγουδήθηκαν και αγκαλιάστηκαν από όλους μας.

Ένα χρόνο μετά οι δρόμοι της με τους “Μπλέ” χώρισαν γιατί, όπως μας εξομολογήθηκε η Θεοδοσία, εγκλωβιζόταν σε κάτι αντίθετο από την ελεύθερη σκέψη της. Δεν ήταν ο εαυτός της. Δεν μπορούσε να προσφέρει. Απλά.

Ακολούθησε σόλο καριέρα (η λέξη “σόλο” δεν της αρέσει) έχοντας όμως δίπλα της αγαπημένους της μουσικούς.

Ακολούθησαν τέσσερις δισκογραφικές δουλειές («Ύποπτος κόσμος» το 1999, «Στο κόκκινο» το 2002, «Στη λεωφόρο της Εύας» το 2006 και «Α-ΓΑΠΗΣΟΥ» το 2009) γεμάτες πειραματισμούς πάνω σε ηλεκτρονικούς ήχους, αλλά και με μπουζούκι, (φρόντισε για αυτό ο μεγάλος Μανώλης Καραντίνης) γιατί πάντα πίστευε και πιστεύει ακόμη ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να δοκιμάζεται σε όλα είδη του καλλιτεχνικού του πεδίου. Είτε αυτός είναι τραγουδιστής, είτε ηθοποιός, είτε ζωγράφος.

Το όφειλε στο μουσικόφιλο κοινό της Ελλάδας που αγάπησε και αυτό τη λάτρεψε.

Δεν είναι δήθεν και τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους αναλαμβάνοντας την ευθύνη των λόγων και των πράξεών της.

Δεν εντάχθηκε ποτέ και σε κανένα σύστημα και όταν κάτι της χαλάει, απλά αποχωρεί.

Μιλάει με σκληρά λόγια για το πρόχειρο και το εφήμερο, όπως λέει, της ελληνικής δισκογραφίας που επενδύει σε τραγουδιστές φωτοβολίδες μερικώς αναγνωρίσιμους από τα μουσικά reality. Το τραγούδι για την Θεοδοσία Τσάτσου δεν είναι μόνο ρεφραίν.

Και δεν θα τραγουδήσει ποτέ της μόνο ρεφραίν. Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω της και βιώνει καθημερινά σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να γυρίσει στην Μελβούρνη. Και θα το κάνει. Γιατί έτσι έχει μάθει στη ζωή της. Εκτός και αν την πείσουμε εμείς από εδώ από την Κοζάνη να μείνει μιας και θα έχουμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε το βράδυ της Κυριακής στο Rock Bar GALLERY σε μια μόνο εμφάνιση.

 

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ

Veto 91fm